یه سوال؟

تا حالا از خودتون پرسیدید که چقدر از احساساتتون رو

نسبت به عزیزانتون ابراز کردید؟

همه ی ما تو زندگیمون عزیزای زیادی داریم اما چرا وقتی

می خوایم احساسمونو بیان کنیم خجالت می کشیم

یا میگیم ولش کن اون خودش میدونه دوسش دارم

چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چرا تا زنده هستیم احساساتمون رو بیان نمی کنیم

و وقتی خدای نکرده یه عزیزی رو از دست میدیم

تازه یادمون میاد چقدر دوسش داشتیم اما هیچ وقت ابراز نکردیم

باور کنید اموات هم به ما می خندن و می گن:

تا که بودیم نبودیم کسی           کشت ما را غم بی هم نفسی

تا که رفتیم همه یار شدند          خفته ایم و همه بیدار شدند

قدر آیینه بدانید چو هست          نه در ان وقت که افتاد و شکست

بیاین احساساتمون رو بی هیچ شرمی بیان کنیم

تا فردا ،حسرت امروز  رو نخوریم

باور کنین دنیامون خیلی قشنگ تر میشه

وقتی صادقانه و بی ریا و بدون هیچ چشم داشتی

عشق و علاقمون رو بیان کنیم

نظر شما چیه؟