سعدی

از سعدی

 

هر دم از عمر می رود نفسی                چون نگه می کنم نمانده بسی

ای که پنجاه رفت و در خوابی              مگر این پنج روز در یابی

خجل ان کس که رفت و کار نساخت     کوس رحلت زدند و بار نساخت

خواب نوشین بامداد رحیل             باز دارد پیاده را زسبیل

هر که امد عمارتی نو ساخت       رفت و منزل به دیگری پرداخت

وان دگرپخت همجنان هوسی      وین عمارت به سر نبرد کسی

یار ناپایدار دوست مدار               دوستی را نشاید این غدار

نیک و بد همی بباید مرد              خنک ان کس که گوی نیکی برد...

عمر برف است و افتاب،تموز            اندکی ماند و خواجه غره هنوز

ای تهی دست رفته در بازار               ترسمت پر نیاوری دستار

ای تهی دست رفته در بازار                ترسمت پر نیاوری دستار

اگه

اگه خاکم

اگه سنگم

اگه دلتنگم

با خودم ، با تو و این فاصله ها می جنگم

اگه کابوس،اگه رویا، اگه بیدارم

تو رو تنها............. تو رو تنها

تو رو می بارم

اگه رودم ،با تو بودم

به تو دلبستم

من از این من ،من از این تو

از همه خستم.................

من از این من ،من از این تو

از همه خستم....................